กลับมาที่เดิมตรงนี้อีกครั้ง

 

ที่ๆได้พร่ำเพ้อ โดยที่ไม่มีใครเข้าใจ นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้ทำอะไรแบบนี้ เวลาที่มีความสุขมักลืมมันไปเสมอ ข้อความแบบนี้

 

แต่วันนี้ สุดท้ายก้ถึงเวลาที่ได้กลับมาที่เดิมตรงนี้ นานแล้วนะ ที่มีเรื่่องราวเกิดขึ้นมากมาย แค่ภายในเวลาไม่กี่เดือน เข้าโรงพยาบาลไปแล้วตั้งสองครั้ง แต่ความเส้า ความเหงา ก้ยังไม่เคยจางลงเลยซะที  เวลาคงช่วยได้ แต่เวลานานแค่ไหนถึงจะพอหละ  ทำไมคนอื่นเค้าถึงทำกันได้ง่ายๆ แล้วทำไมเรายังทำไม่ได้ซะที  โดนทิ้งให้อยู่คนเดียวทุกที  ความสุขมันต้องใช้เวลารอนานมากขนาดนี้เลยรึงัย หรือนานกว่านี้ กว่าจะได้เจอกับสิ่งที่เรียกว่าความสุข ระหว่างเรากับใครสักคนจิง 

 

ในเวลาที่คนรอบข้างมีความสุขกับคนที่ตัวเองรัก  แต่เรา กับต้องมานั่งเหงาอยู่คนเดียวอย่างนี้อีกแล้ว  ที่ผ่านมาเรามันนิสัยไม่ดีขนาดนั้นเลยรึงัย ถึงต้องเจอกับเรื่องแบบนี้ทุกที  เมื่อไหร่ความเหงาจะไปจากเราในตอนนี้ซะที  อีกกี่เดือน กี่ปี อีกนานแค่ไหน

 

สมแล้ว  กับคนนิสัยไม่ดีอย่างเรา  ที่ไม่เคยเปนคนที่เข้าใจใครได้เลย..................... สมน้ำหน้าตัวเองจิง ๆ